محسن رسول اف عکاس و کاریکاتوریست جوان در سانحه هوایی اخیر در قرقیزستان درگذشت.
 محسن، متولد ۱۳۶۲ در شیراز و فارغ‌التحصیل مهندسی ICS (سیستم‌های ارتباطی اینترنتی) از دانشگاه گیلفورد انگلستان بود.
وی برای انجام يک پروژه عکاسی مستند به قرقيزستان رفته بود که هنگام بازگشت جان خود را در سانحه هوايی از دست داد.
محسن از سه سال و نیم پیش آموختن عکاسی را نزد مریم فخیمی آغاز کرد و آن طور که فخیمی می گوید به سرعت و با علاقه و استعداد پیشرفت کرد.
او مدیریت برگزاری هشت نمایشگاه را به عهده داشت و در ۱۳ نمایشگاه گروهی شرکت کرده بود و نمایشگاه گروهی «انبوه» آخرين فعالیت محسن رسول‌اف در حوزه عکاسی بود. وی در زمان برپايی نمايشگاه انبوه - دی 86 - مصاحبه‌ای با سايت عکاسی داشت.
او عکاس پشت صحنه فیلم های آتش سبز به کارگردانی محمدرضا اصلانی و لالایی ها به کارگردانی منیژه حکمت بود و به این ترتیب به سینما که خیلی به آن علاقه داشت نزدیک شد.
گرایش اصلی محسن عکاسی هنری بود و در کنار آن به عکاسی در شاخه های دیگر می پرداخت.
محسن علاوه بر عکاسی به کاريکاتور هم علاقه داشت و به اتفاق چند تن از دوستانش عضو گروه شیر اوژن بود.
به گفته مریم فخیمی محسن رنگ زندگی بود و هر جا که زندگی می دید عکاسی می کرد.
سايت عکاسی این حادثه ناگورا را به خانواده محسن، دوستان و جامعه عکاسی تسلیت می گوید.

عکس: ساسان توکلی فارسانی

سال های سال بود که دو برادر در مزرعه ای که از پدرشان به ارث رسیده بود با هم زندگی میکردند. یک روز به خاطر یک سوء تفاهم کوچک، با هم جرو بحث کردند. پس از چند هفته سکوت، اختلاف آنها زیاد شد و کار به جایی رسید که از هم جدا شدند.
از دست بر قضا یک روز صبح در خانه برادر بزرگ تر به صدا درآمد. وقتی در را باز کرد، مرد نجـاری را دید. نجـار گفت: من چند روزی است که دنبال کار می گردم، فکرکردم شاید شما کمی خرده کاری در خانه و مزرعه داشته باشید، آیا امکان دارد که کمکتان کنم؟
برادر بزرگ تر جواب داد : بله، اتفاقاً من یک مقدار کار دارم. به آن نهر در وسط مزرعه نگاه کن، آن همسایه در حقیقت برادر کوچک تر من است. او هفته گذشته چند نفر را استخدام کرد تا وسط مزرعه را کندند و این نهر آب بین مزرعه ما افتاد. او حتماً این کار را بخاطر کینه ای که از من به دل دارد، انجام داده است .
سپس به انبار مزرعه اشاره کرد و گفت: در انبار مقداری الوار دارم، از تو می خواهم تا بین مزرعه من و برادرم حصار بکشی تا دیگر او را نبینم.
نجار پذیرفت و شروع کرد به اندازه گیری و اره کردن الوار. برادر بزرگ تر به نجار گفت: من برای خرید به شهر می روم، آیا وسیله ای نیاز داری تا برایت بخرم؟
نجار در حالی که به شدت مشغول کار بود، جواب داد: نه، چیزی لازم ندارم !
هنگام غروب وقتی کشاورز به مزرعه برگشت، چشمانش از تعجب گرد شد. حصاری در کارنبود. نجار به جای حصار یک پل روی نهر ساخته بود.
کشاورز با عصبانیت رو به نجار کرد و گفت: مگر من به تو نگفته بودم برایم حصار بسازی؟
در همین لحظه برادر کوچک تر از راه رسید و با دیدن پل فکر کرد که برادرش دستور ساختن آن را داده، از روی پل عبور کرد و برادر بزرگترش را در آغوش گرفت و از او برای کندن نهر معذرت خواست.
وقتی برادر بزرگ تر برگشت، نجار را دید که جعبه ابزارش را روی دوشش گذاشته و در حال رفتن است.
کشاورز نزد او رفت و بعد از تشکر، از او خواست تا چند روزی مهمان او و برادرش باشد.
نجار گفت: دوست دارم بمانم ولی پل های زیادی هست که باید آنها را بسازم...

انسل آدامز ۲۰ فوریه ۱۹۰۲ در سانفرانسیسكو به دنیا آمد. ۱۲ ساله بود كه پدر و مادرش به استعداد او در موسیقی پی‌بردند و مشغول مشق پیانو شد. چند سال بعد با عكاسی آشنا شد. اولین گزارش تصویری‌اش را در ۲۰ سالگی به چاپ رساند. اما هنوز آن قدر شیفته عكاسی نبود كه پیانو را رها كند، تا آن جا كه در ۲۳ سالگی هنوز مصمم بود یك پیانیست شود. ۵ سال بعد با عكاس برجسته آمریكایی پل استراند ملاقات كرد. مصمم شد عكاس شود. از آن به بعد نمایشگاه‌های زیادی گذاشت و مجموعه‌ها و گزارش‌های تصویری متنوعی از آمریكا به چاپ رساند. چاپ كتاب مقدمه‌ای بر عكاسی، تأسیس بخش عكاسی موزه هنرهای مدرن نیویورك و برگزاری نمایشگاه انفرادی مكان آمریكایی از فصل‌های كارنامه عكاسی او هستند. موضوع عكس‌های انسل آدامز، بیشتر طبیعت و چشم اندازهای غرب آمریكا بود. فرم بیانی در تصویر برای آدامز اهمیت بیشتری از واقعیت داشت. او نگاتیو را مواد خام عكاسی می‌دانست و به چاپ به عنوان مرحله اجرا و به ثمر رساندن اثر، اهمیت بسیاری می‌داد. این حركت قبلا توسط استیگلیتز شروع شده بود و نگاه آدامز متأثر از آشنایی با او بود. آدامز دخل و تصرفی كه به قابلیت‌های اساسی نگاتیو آسیب نزند را در عكاسی پی می‌گرفت و در همین راستا ابداعات زیاد برای تحول در چاپ و دستكاری نور و قابلیت های بصری داشت. او خودش می‌گوید: «من یك كنتراست و زمان نوردهی معینی را به عنوان پایه و اساس به دست آوردم بعد با تغییرات نور و عمل سوزاندن و بعضی اوقات با استفاده از فیلترهای گوناگون كنتراست، نگاتیو را چاپ كردم.»

آدامز با تأكید بر فرایند چاپ، راه‌های تازه‌ای را در تكنیك چاپ عكس، پیش پای عكاسان گذاشت. از او به عنوان مردی كه علاوه بر هنرمند بودن، یك تكنیسین خلاق چاپ عكس هم بود، یاد می‌شود.

کتاب جديدي از عکسهاي انسل آدامز با عنوان Ansel Adams: 400  Photographs  منتشر شده است که شامل طيف گسترده‌اي از کارهاي انسل، در يک کتاب تک‌جلدي مي‌باشد. عکسها به 5 دوره تاريخي تقسيم شده‌اند و کارهاي او را از سالهاي 1916 تا سالهاي 1960 دربرمي‌گيرند. مطالب خواندني ديگري نيزمانند توضيحاتي راجع به عکسها و روش کار انسل آدامز، تکميل کننده اين مجموعه است.

 آثار: رودخانه پيچان اثر آنسل آدامز

آخرين ماه کامل پاييزی

هر ماه قمری معادل ۲۹.۵۳ روز يا ۲۹ روز و ۱۲ ساعت و ۴۴ دقيقه است. در نتيجه هر سال قمری حدود ۱۱ روز کوتاه‌تر از سال خورشيدی است.

 به دليل اين اختلاف٬ تکرار هر شکل(منزل) ماه در يک روز مشخص از تقويم خورشيدی هر ۱۹ سال يک بار خواهد بود. اين سيکل به نام کاشفش٬ فيلسوف يونانی متون(Meton 440 BC)٬ سيکل متونيک خوانده می‌شود.

ماه پاييزی يکی از عکس‌های معروف آنسل آدامز است. با محاسبه سيکل‌های ماه بر مبنای همان سيکل متونيک تاريخ دقيق اين عکس را ۱۵ سپتامبر ۱۹۴۸ تعيين کرده اند. ۱۵ سپتامبر امسال نيز دقيقا ۳ سيکل متونيک بعد از اين تاريخ بود. اين تقارن به حدود ۳۰۰ عکاس امکان تکرار همان عکس را از همان نقطه‌ای که آنسل آدامز عکس معروفش را انداخته بود داد. عکس زير يکی از اين عکس‌هاست:

انسل آدامز  بدون ترديد سلطان عكس سياه و سفيد در تمام قرون و اعصار است.

ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم .... موجيم؛ كه آسودگي ما عدم ماست

انسل آدامز در ۱۹۸۴ درگذشت.